1United_nations_flag

بنا به گزارش گروه حقوق دیجتالی Access Now، از آغاز سال ۲۰۱۵ تا اوایل سال ۲۰۱۶ دولت ها حداقل ۳۵ بار دسترسی شهروندان را به اینترنت قطع کرده اند. اکنون سازمان ملل خواستار توقف روند قطع اینترنت شده است.

در تاریخ اول جولای سال جاری، انجمن حقوق بشر سازمان ملل به تمام ایالت ها قطعنامه ای صادر کرد مبنی بر اینکه از هر گونه تلاش برای “ایجاد اختلال عمدی یا ممانعت از دسترسی به اینترنت، یا انتشار اطلاعات آنلاین در نقض قوانین بین المللی حقوق بشری” خودداری کنند.

این قطعنامه، تاکید مجددی بر Internet Free Speech (گفتگوی رایگان اینترنتی) بود، چیزی که در سال ۲۰۱۴  و پیش از شروع موج خاموشی های کنونی دولت ها تمدید شده بود.

تنها در سال ۲۰۱۶، از کشورهای مالزی، چاد، اوگاندا، هند، سوریه، اتیوپی، پاکستان، برزیل، عراق، کره شمالی، ویتنام، الجزیره، بحرین و ترکیه، گزارش هایی مبنی بر خاموشی ها و قطعی های ناگهانی اینترنت دریافت شده است.

این خاموشی ها و قطعی های ناگهانی دسترسی به lab یا محل تحقیقات علمی، در کل مقامات دولتی و کسانی را محدود کرده است که از راه حل هایی مانند VPN استفاده می کنند.

شاید تاریخی ترین جنبه این قطعنامه این باشد که بیان می دارد، “همان حقوقی که برای افراد آفلاین وجود دارد، باید افراد آنلاین را نیز تحت پوشش قرار دهد”، و به آزادی بیانی اشاره می کند که، “علی رغم مرزها و از طریق هر رسانه ای که یک فرد انتخاب می کند”، کاربردی و قابل اجرا است. این استانداردی است که می تواند بیشتر و بیشتر مطرح شده و مناسب تر گردد، چرا که واقعیت مجازی به یک بخش در حال رشد از زندگی های ما تبدیل شده، و جایی است که میلیون ها نفر در نهایت به سراغ آن می روند. قطع اینترنت باعث می شود که مردم از حق مسلم خود که ارتباط با دیگر افراد است محروم شوند.

دسترسی مستمد به اینترنت نه تنها یک مسئله سیاسی و اجتماعی است، بلکه یک مورد اقتصادی نیز هست.

در امریکا، کشوری که پیشگام اینترنت بوده، ده ها میلیون امریکایی وجود دارد که همچنان دسترسی به پهنای باند یا broadband ندارند. فنلاند اعلام کرده که دسترسی به پهنای باند، از سال ۲۰۱۰ به بعد یکی از حقوق انسانی است، و امریکا نیز سال گذشته همین نکته را تکرار کرد. اما اگر دولت ها بتوانند به سادگی با یک سوئیچ آن را خاموش و روشن کنند، در این صورت بهترین ارتباطات موجود در جهان نیز بی معنی می شود.

این اقدام سازمان ملل غیرالزامی است، اما به گروه های حقوق بشری سراسر جهان اجازه می دهد تا نه تنها بر دولت ها فشار وارد کنند، بلکه بر شرکت هایی که کسب و کارشان را در کشورهایی انجام می دهند که دسترسی به شبکه و اینترنت را رد می کنند، نیز فشار وارد کنند.

Peter Micek، مشاور حقوقی و سیاست جهانی در Access Now توضیح می دهد، “زمانی که شبکه ها باز و آزاد، ایمن و پایدار باقی بمانند، توسعه و حمایت از حقوق انسانی به طور همزمان قدرتمند می شود.” “تمام سهامداران، از شرکت های مخابراتی گرفته تا فعالان سیاسی و قضات، همگی باید باهم متحد شوند تا تقاضای توقف و پایان این خاموشی ها و قطعی های ناگهانی را دهند.”

این قطعنامه به اتفاق نظر به تصویب رسید اما مخالفانی نیز داشت که اگر نام آنها را بشنوید تعجب نمی کنید. روسیه و چین از کسانی بودند که برای اعمال یک سری اصلاحات در این قطعنامه اصرار داشتند، و آن اینکه با پشتیبانی و حمایت از دموکراسی جنوب افریقا، اندونزی و هند؛ ارجاع به بیانیه جهانی حقوق بشر حذف شود.

 


سازمان ملل (UN) به دولت ها اعلام کرد که قطع اینترنت را متوقف کنند


 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *