از آنجایی که شهرها با آینده دیجیتال مواجه هستند، دولت ها باید پروتکل های امنیت شبکه را اولویت بندی کنند تا حملاتی را که می تواند کل جوامع را نابود کند کاهش دهند.

در آینده ای نه چندان دور، شهرهای هوشمند، اینترنت اشیاء (IoT) و دستگاه های متصل به زیرساخت های موجود فناوری را برای به دست آوردن جوامع آنلاین ایجاد خواهند کرد. برای مثال، سنگاپور به تازگی برنامه Smart Nation خود را راه اندازی کرده است که این برنامه، سنسورها و مانیتورهای شهر را برای جمع آوری داده ها در زندگی روزمره به کار می گیرد. با استفاده از یک پلت فرم آنلاین به نام سنگاپورِ مجازی، دولت قصد دارد از این اطلاعات برای بهبود قابلیت زندگی و افزایش خدمات دولتی استفاده کند.

اما مانند همه چیزهای دیجیتال دیگر، شبکه های هوشمند شهر احتمالا از مزاحمان ناخوشایند که به سیستم ها نفوذ می کنند، در امان نخواهند ماند. در اوکراین، هکرها یک شبکه برق را هدف قرار دادند و ایستگاه های کل شهر را خاموش کردند و هزاران نفر از ساکنان بدون برق ماندند. مجرمان سایبری همچنین می توانند سیستم های اضطراری را قطع کنند. در تگزاس، هکرها تمام آژیر های اضطراری دالاس را به راه انداختند و این کار در نهایت باعث شد که مقامات دولتی سیستم امنیتی این شهر را به کلی قطع کنند.

آنلاین کردن شهر ها، خطرات جدیدی به دنبال دارد که اکثر سازمان های دولتی برای آن آماده نیستند. از چراغ های راهنمایی گرفته تا شبکه های برق، شهرهای هوشمند پر از نقاط ورودی می باشند که می توانند مورد سو استفاده ی هکر ها قرار بگیرند. همانطور که شهرها، آینده ی دیجیتال خود را طراحی می کنند، سازمان های دولتی باید پروتکل های امنیتی سایبری را برای کاهش حملاتی که ممکن است کل جوامع را فلج کند، تعیین کند.

 

شهرهای هوشمند باید پروتکل های امنیتی را تقویت کنند

همانطور که تعداد دستگاه های IoT (اینترنت اشیا) رشد می کند، مساله ی امنیت در صدر فهرست نگرانی های سیاست های دولت قرار می گیرد. اما امروز تنها یک نفر از هر سه نفر در حوزه حکومتی می گوید که دولتشان آماده مدیریت امنیت اطلاعات می‌باشد. در حالی که ۱۲ درصد از پاسخ دهندگان دولتی معتقدند که کاردانی و ابتکار لازم را برای پاسخ به جرایم سایبری دارند، ۴۷ درصد از آنها می گویند که آنها در برخی بخش ها به خوبی تجهیز شده اند و در برخی دیگر فاقد تجهیزات لازم هستند. بعضی از شهر ها مانند دالاس به شکل سخت و بدی متوجه می‌شوند که فاقد مهارت های لازم برای محافظت از شهروندان خود در برابر بحران ها، می‌باشند.

بخشی از این چالشِ امنیتی، ریشه در فقدانِ حرفه های اختصاصی دارد. اگرچه اکثر ایالت ها نوعی برنامه امنیتی سایبری را توسعه داده اند، ۸۳ درصد از سازمان های دولتی می گویند تنها ۱ تا ۲ درصد از بخش های IT آن ها، کارشناسان امنیتی هستند. سازمان های دولتی تلاش میکنند تا بهترین و عملی ترین امنیت سایبری را ایجاد کنند اما مشکل این سازمان های دولتی ،عدم وجود متخصصان امنیتی اختصاصی می‌باشد. سازمان های دولتی باید به طور جدی در پی صدور گواهینامه ها یا دوره های تکمیلی آموزش باشند تا تیم های امنیتی داخلی خود را برای چالش حفاظت از شهر های هوشمند آماده کنند.

علاوه بر شکاف و خلاء علمی، برخی از شهرها به تکنولوژی قدیمی که برای مدیریت سیستم های صنعتی مورد استفاده قرار می گیرند، اتکا کرده اند. چندین سال پیش، هکرهای ایرانی توانستند به یک سد آب در نزدیکی شهر نیویورک نفوذ کنند، درحالیکه که مقامات شهر سیستم کنترل آن را با شبکه های کامپیوتری ضعیف محافظت می کردند.

گروه های بخش دولتی که تلاش دارند دیجیتالی کردن عملیات شهر خود را با زیرساخت های پیرامون ایجاد کنند، برخی خطرات امنیتی را ایجاد می کنند که به راحتی می تواند به صورت آنلاین مورد نفوذ قرار بگیرد. سازمان های اجرایی باید هر جزء فناوری اطلاعات را در اکوسیستم شهر هوشمند مدرن نگه دارند تا مانع دسترسی هکرها به خدمات ضروری شوند.

 

امنیت با یک زیرساخت انعطاف پذیر آغاز می شود

از آنجایی که تعداد دستگاه های متصل به IoT بیشتر می شود و حملات سایبری پیچیده تر می شوند، شهرداری ها، شهرستان ها و ایالت ها با توجه به راه حل های هوشمند باید رویکرد امنیتی خود را بازنگری کنند.

حفاظت با ایجاد یک زیرساخت انعطاف پذیر آغاز می شود. قبل از انتقال خدمات ضروری به صورت آنلاین، باید یک پروتکل پاسخ دهی قوی و برنامه بازیابی فاجعه برای بدترین حالت ها ایجاد شود از جمله لایه های اضافی امنیتی که می تواند به کاهش عواقب ناشی از حمله سایبری به سیستم و اطمینان از این که خدمات مرتبط با آن همچنان به کار خود ادامه دهند، کمک کند. مراحلی مانند استفاده از رمزنگاریِ end-to-end ، استفاده از تکنولوژی blockchain یا راه اندازی برنامه های غیر متمرکز، همچنین استراتژی هایی هستند که برای استفاده در هنگام تأمین خدمات شهری ضروری است.

رهبران دولتی و برنامه ریزان شهری نیز باید از ابزارهای هوش مصنوعی برای کمک به تشخیص ناهنجاری ها در شبکه های شهر استفاده کنند و زمان پاسخگویی دولت را در زمان هک افزایش دهند. بر خلاف کارگران امنیتی انسانی، ماشین آلات می توانند حجم زیادی از داده ها را به سرعت پردازش کنند و زمان لازم برای شناسایی و خنثی سازی تهدید را کاهش دهند. هنگامی که اقدامات امنیتی در حال انجام است، تیم های بخش عمومی باید به طور مرتب برای نقاط ضعف و وصله های شکسته پیش از آن که توسط مهاجمان کشف شوند، آزمایش های به خصوصی انجام بدهند.

پیچیدگی چالش امنیتی مرتبط با شهرهای هوشمند ممکن است حتی کارکنان دولتی با تکنولوژی درخشان را به چالش بکشد و موجب شود در هنگام ادغام سیستم ها، آنها با حیطه ای نا آشنا مواجه شوند. علاوه بر این، پروژه های آزمایشی که با کارکنان داخلی موجود قابل کنترل بود، زمانیکه موقع گسترش و استقرار کامل می شود، سریعا غیر قابل کنترل خواهد شد. این همان جایی است که صنعت تکنولوژی وارد عمل می شود.

شرکت های فناوری با تخصص در ادغام، رابط های برنامه‌نویسی کاربردی(API) ، محاسبات ابری، داده ها و امنیت برای تسهیل رشد شهرهای هوشمند ضروری هستند.  انتظار می رود مفاهیمی مانند “شهرهای هوشمند به عنوان یک سرویس” این کشش و ظرفیت را به دست آورند تا به عنوان وسیله ای برای ارائه راه حل های موثر و کارآمد تهیه شوند. با صرفه جویی در مقیاس، استاندارد سازی و کالا سازی، فناوری های شهر هوشمند در طول زمان قابل دسترسی و مقرون به صرفه خواهند بود. رویکرد شهرهای هوشمند به عنوان یک سرویس، همه اینها را با یکدیگر به ارمغان می آورد و این همان چیزی است که بسیاری از برنامه ریزان شهری به عنوان یک گزینه جذاب به حساب می آورند.

شهرهای هوشمند به سرعت تبدیل به همان واقعیتی می شوند که بسیاری از دولت ها در جستجویش هستند. اما همچنان که شهر ها هوشمندتر می‌شوند، آسیب پذیرتر نیز خواهند شد. همچنان که جوامع به سوی تحولات دیجیتالی پیش می‌روند، حوزه های حاکمیت و دولت باید بیش از پیش دقیق و کارامد شوند تا بتوانند شهرهای هوشمند و ساکنین را امن نگه دارند.

 

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *